Ruh da vücut gibi kirlenir. Birçok şey ruhu kirletir. Çocuk ağlatmak. Kadın dövmek. Irza geçmek. Çalmak. Avlamak. Öldürmek. Yalan söylemek. İkiyüzlülük. Pintilik. Oburluk. Gurur. Kıskançlık. Güçsüzlere yukarıdan bakmak. Rüşvet yemek ve yedirmek.
Bunlar ve bunlara benzeyen birçok şey ruhu kirletir, ağırlaştırır, pırıltısını alır, takattan kestirir.
Ruh da vücut gibi arınmaya muhtaçtır.
Zaman zaman onu diş gibi fırçalayıp temizlemek gerekir.
Bir gün köprüye giden sahil yoluna girmek için dar ve tenha bir sokaÄŸa saptım. Önümde yavaÅŸ yavaÅŸ giden beyaz, büyük, parlak Mercedes durdu. Åžoför kapıyı açtı, koÅŸar adımlarla arabanın arkasını dolaÅŸtı, arka saÄŸ kapıyı açmak üzere kapının kolunu tuttu ama açmadan doÄŸruldu ve ‘bir dakika müsaade’ ifadesiyle bana baktı. Arka koltukta tek başına oturan ve cep telefonuyla konuÅŸan bir adamın başını gördüm.
Her zaman baÅŸarılı olmasa da, trafikte politikam, Zenvari bir duruluk ve ‘hiç kimse ve hiçbir ÅŸey kafamı bozamaz’lıktır. Sükûnetle bekledim. Åžoför, rahatsız, saÄŸa sola bakındı. Adam konuÅŸmaya devam etti. Ben bekledim. Åžoför patronuyla göz temasında bulunmak amacıyla tekrar eÄŸildi ve içeri baktı. Adam istifini bozmadan konuÅŸmaya devam etti.
Åžoför uzun boylu, zayıf, kravatlı, otuzlarındaydı. Bana bir ‘özür dilerim’ bakışı daha fırlattı. Beklemeye devam ettik.
Patronunun konuşmayı kısa kesmeye niyeti olmadığını anlayınca şoför koşar adımlarla arabanın arkasını dolaştı ve bana bir bakış daha fırlatarak, şoför mahallinin kapısını açtı.
Herhalde arabayı sürüp yolu açmayı düşünüyordu. Nedense içeri girmeden kapattı, geri döndü ve ara sıra bana bakarak, patron kapısının önünde beklemeye başladı.
Sonunda kapı açıldı. İçinden iriyarı, orta yaşlı, kravatsız, kendinden emin bir adam çıktı. Trafiği tıkamış olabileceği olasılığını kontrol etmeden arabanın önünden dolaştı ve küçük dağları yaratarak cami kapısından içeri girdi.
Şoför, rahatlamış, kapısını kapattı, koşar adımlarla direksiyona geçti ve nereye park edecekse oraya gitti.
Adamı gazetelerdeki resimlerinden tanıdım. Karanlık işleri olan bir zengindi.
Cumaydı. Öğle namazına gidiyordu.
İçeride ne olacağını sanıyordu? Anlamını bilmediÄŸi Arapça sureleri içinden okuyarak, secde ederek, kalkarak, aynı ÅŸeyleri birkaç defa tekrarlayarak esirgeneceÄŸini ve bağışlanacağını mı umuyordu? Biri ölü, diÄŸeri hiç yaÅŸamamış iki politikacının hükümetinde Hazine’den ayarladığı ve geri ödemediÄŸi birkaç yüz milyon doların günahının cumalarda taksit taksit sevap hanesine aktarıldığını mı sanıyordu?
Küçük camiden ayrıldığında ruhunu arınmış mı hissedecekti?
Bilmeyi çok isterdim. Camiye giren adam ile çıkan adam arasında bir fark oluyor muydu?
Her insanın içinde doğruya işaret eden bir pusula var. İnsan doğru da, yanlış da yapsa pusulanın nereye işaret ettiğini bilir. Unutmaya çalışsa da unutamaz.
Ruhu temiz tutmanın yolu onu kirletmemektir. Kolay değil ama mümkün. Zamanla öğrenilebilir. Allah ile alakası var, ama camiyle, namazla, hacı hocayla alakası yok.
(2 oylama, puan: 5 
Yükleniyor ...
