Şimdi yoksun, seni dilediğim gibi düşünebilirim artık.

Tutar ellerini dilediğim gibi öperim artık uzun uzun.

Kimseler ayıplayamaz beni,

Yokluğunda seni nasıl sevdiğimi anlayamazlar.

İşte gözlerin, işte dudakların,

Senin olan ne varsa karşımda duruyor.

Seni dilediğim yere götürebilirim artık,

Sevdiğim şarkıları söyleyebilirim artık.

Dudaklarına ve sana hasret ellerimle okşayabilirim yanaklarını.

Bütün resimler sana benziyor hayret!

Bütün aynalarda sen varsın, bir yere gitsem,

Peşimden sen geliyorsun.

Biraz sonra beyaz bir kağıt ve içtiğim demli çayım olacaksın.

Kimse yokluğunda bu denli sevilmedi.

Her şey daha güzel ama ayrılığın adı kötüye çıkmış.

Yoksa bin yıl daha yaşamak isterdim

Ve seni bin yıl daha ayrılıklar içinde sevmek.

Ama biliyorsun ben de insanım,

Umutsuzluğa düştüğüm günler oluyor,

Ve hiç gelmeyeceksin sanıyorum.

O zaman kurşun gibi bir korku saplanıyor kalbime.

Büyük bir yalnızlık sarıyor içimi,

Yalnızlığımdan utanıyorum.

Ben sevmesem ölürdüm,

Beni sevmesen bir çakıl taşıydım.

Şimdi duvar gibi sağırdım, ölümden acıydım.

Dünyayı bütün insanlara zindan ederdim

Beni bunca saracak ne vardı, kanıma girecek,

Göz bebeklerime oturacak bir şarkı gibi

Kulaklarımdan eksilmeyecek ne vardı…

Hiç karşıma çıkmasaydın,

bu kahrolası gözler görmeseydi seni vardı ?…

Belki karşımda değilsin yanılıyorum,

Bu gözler senin gözlerin değil aldatıyorlar beni…

Karanlığın gözleri olmalı bunlar

bana böylesine keder veren.

Gülmeyi, yaşamayı haram eden bir karanlığın gözleri olmalı

Öyleyse sen hiçbir yerde yoksun,

Sana hiçbir zaman yaklaşamayacağım.

Yalan bu geçici sevinç, bu nur, bu ışık,

karanlığın ortasında yanan bu gözler.

Ne dedimse inanma, seni değil, kendimi aldatıyorum.

Sen istediğin kadar varlığın taa kendisi ol,

Ölümsüzlüğün ta kendisi.

Ben günden güne yok olmaktayım.

Bütün ışıkları attım bir kenara anlıyor musun?

Gökyüzü güneş olsa

Sensiz yine karanlıktayım…