Varlığının yükü kaldırılamayacak kadardı güçsüzlüğüme.
Sen doğdun, yine yeniden;
ve ben
Seni intihar ettim yaşatamadıklarım adına…
Düşününce telafuz ediyor ruhum yaklaşıp yakınlaşıyor sebeb-i nefesine,
Kırıyor nefis denen illeti
Uzanıyor elleri…
Ben senin içindim onca zaman,
Lakin…
Anlatamamak vardı ya,
İşte o:
-zordu.
-yordu.
-kordu.
Tuhaf bilmeceleri olan bir bilinmezlik,
-döndü.
-dolaştı.
-sordu.
Ne yaparsın sen sebeb-i nefes, gayelerden yitip gidince?
Ne yaparsın gözdeki yaş ille de yere düşünce?
Ne yaparsın çaresizliğine ve darlığına?
Ben sadece,
Dilim, elim ermedi
Ve…
Seni intihar ettim içimde…
Kırıl bana…
Ben susturmayı başaramadım seni.
Söv bana…
Dilin neye ererse…
Gitmeliyim.
Zamansız bir vakitte ayrılıyorum ülkenden.
Enginlik denizdeymiş, ben acizane kelam edendim…
Çağır lazım olunca.
Ama anla, ben beceremedim yaşamayı ve
Seni intihar ettim içimde…
Sen öldürüldün sanırken,
yanılma…
seni intihar ederken ölen benim en zifiri şekilde.
Bu bir itiraf,
Bu bir kaçış,
Veda…

Kül Kedisi - 10/10/2006