Anlamalıydım ben üzüldüğümde kılını kıpırdatmamandan, sadece iÅŸin düştüğünde aramandan. “N’aber, nasılsın” lâfının arkasına “Bir görüşelim mi?” ekleyememenden, anlamalıydım sevgisizliÄŸini… Ben, seni görmek için sınırlarımı zorlarken, senin umursamamandan, alaycı konuÅŸmalarından, ya da senden vazgeçerim diye korkup önüme bir parça yem atmandan anlamalıydım… Ben, hayatta hiç kimseye bu kadar sabırlı bu kadar mülayim davranmamıştım oysaki. Severdim özgürlüğümü, asi olmayı, bir bardak suda fırtınalar koparmayı, kimseye hesap vermemeyi… Bir bunları severdim bir de seni sevdim… Sevgilin deÄŸil sevdiÄŸin olmayı istedim…. Ilk defa biri benden hesap sorsun istedim, bir açıklama beklesin. Bu biraz açık deÄŸil mi ya da “Hayır bir yere gitmiyorsun, evde oturuyorsun” dan baÅŸka bir ÅŸeydi bu… Beni sorgula, duygularımı sorgula istedim. Olmadı… Ne kadar da kolaydım senin için, ne kadar da zahmetsiz… Tabiiki, bocalardın, emindin düzgün insan olduÄŸumdan hayatında hiç karşına çıkmamış kadar düzgün, emindin seni çok sevdiÄŸimden ve düşündüğümden; öyle olmasaydı her probleminde ilk beni arar mıydın? Nedenleri, niyeleri merak etmedim hiç, inan etmedim… Bu kadar sevgisizliÄŸinde seni nasıl bu kadar sevdim, onu merak ettim. Benim için ne düşündüğünü, beni nasıl gördüğünü, sendeki beni merak ettim… Artık hayal kurmuyorum, geçmiÅŸe bu kadar baÄŸlı olmamın sebebi; o zaman çok mutlu olmam bunu biliyorum… Åžimdi tekrar baÅŸlasak da, yalnızlığı paylaÅŸsak da sana gönlümü açabilir, gözüm kapalı güvenebilir miyim sanıyorsun? Åžimdi artık tek başınayım… Hiç deÄŸilse hakkını veriyorum yalnızlığın. iki kiÅŸilik kocaman bir boÅŸluktansa sensizliÄŸi ve yalnızlığı yeÄŸlerim… Artık kendimi görmemek için aynalara bakmıyorum, üşürüm diye kazağını giymiyorum, aÄŸlarım diye türkü söylemiyorum. Belki de sen haklısın! Artık ben bile kendimi sevmiyorum…
(Puan ver)
Yükleniyor ...
