Bana aldanmayın!
Yüzüm bir maskedir,
Sizi aldatmasın
Binlerce maskem var,
Çıkarmaya korktuğum,
Ve,
Hiç biri ben değilim…
0lmadığımı göstermek
İkinci doğam oldu.
”Kendinden emin biri” dersiniz,
Sanki güllük gülistanlık
Benim için herşey… (devam »)
Sevmiyorum de çek git! Ama sevdiğimi sandım deme..
Hayatının bir diliminde olma pahasına sensizliğin kınasını her gece yaşayarak sabah seni kaldığım yerden sevmeye devam ederim..
ßen seni sevmeyi seçerken başkasının yaşamını yaşama bedelini seçtim..
Uğruna iki küçük mermi ne kadar hafif gelirse,
0 kadar ağırdı sen kokan siyah beyaz seçimler.
Kaybolmuş bir fotoğraftaki gencecik öğretmenin öğrencilerine koşuş heyecanıyla koşardım sana her imkansız vakitte..
0 fotoğraf tek bir kareydi..
ßen ise tek bir kare dışında, dört duvar arasında yorgun yeşil gözlerde dinlendirirdim ruhumu
Yanına sığınışlarımda ve bir bir dökülen geçmişe göz yaşlarımda.. (devam »)
- Çayınızı nasıl alırsınız?
- Düş manzaralı olsun lütfen
- Çay mı?
- Hayır. Bardağın içindeki…
- Ama ben size çayı nasıl alacağınızı sordum…
- Bir bardak çay getirterek sizi basitleştirmemi mi yoksa bardağın içine bir düş sığdırarak yüceltmemi mi istersiniz?
Bu sözün üstüne gölgeme basmadan uzaklaştı garson masadan. Artık tek başımaydım. Bir bardak dolusu demlenmiş düş gelmeyecekti ama kafası karışmış bir garsonun bardakta düş arayışı masama çaylaşarak gelecekti. (devam »)
-Oğlum, orada mısın? Ne yapıyorsun orada öyle tek başına? Işıkları da kapamışsın.
-Hiç, yukarıdaki lambalara bakıyorum. Işıl ışıllar ya.. Baba neden bu lambalar gündüz ışık vermiyorlar?
-Oğlum, tosunum, Kenan’ım, yavrum benim senin sorularını yerim ben. Kim daha güçlüyse o yener ve ışığını bizlere ulaştırır. Bu lambalar yani yıldızların gücü, güneşe yenik düştüğü için biz sadece geceleri görüyoruz ayı ve yıldızları.
-Yenik düşmek mi? Dedemin hayata yenilmesi gibi mi yani? Nenem öyle dedi ben sabah ağladığında sordum. Baba, Dedem artık bana uçurtma yapmayacak mı?
-Evet, Nenen doğru söylemiş. Artık Deden sana uçurtma yapmayacak.. (devam »)
- ßen senin için sadece bir rüyaydım. Şimdi uyandın, farkındaysan eğer
- Rüyalar için umut edilmez dimi?
- Her gördüğün rüyayı bir defaya mahsus görürsün..
- Zaten Gözlerim çok ses çıkartıyor.. Ama çığlıklarım duyulmaz.. İçine sıkıştığım dünya üstüne basıp zıplayabileceğim dünyayla aynı olsa gerek.. Söylediklerim köşede..
- Söylediklerin bittiyse söylemediklerinden başla..
- Kelimeler benden daha özgür sanki.. Konuştuklarım hayattan damıttıklarım.. Her şey zıtlıkla var fakat acı bir tebessüm nasıl tatlı bir ßuSe’ye çevirilebilir ki? Ve Gecemi aydınlatan hayalinse eğer gündüzleri hep mi yalnız kalacağım?.. (devam »)
Bu ülke benim mi? Belki. Ama ben, ben onun değilim.
Ayaklarım buranın otlarında, ama uzak otlarda koşup oynuyor tüm düşüncelerim.
Denizler ötesini düşlüyoruz ikimiz de, ama sizin için denizler ötesi burası, benim içinse orada, uzakta.
Aldın beni sustuğum yerden, konuşmayı unutmuştum, şimdi bana dilimi soruyorsun.
Bu konuşan benim dilim mi? Dil benim, ama sözüm içimde ve sessiz, söyleyemiyorum, sözüm orada, benim sustuğum yerde, sözüm uzakta. (devam »)
”ßelki de umut etmek için çok geç kalınmıştı..”
Uzaklardan bir rüzgar esintisiyle gelmiştin bana..
En yandığım zamanların birinde yağmur zamanımdın.
Her bir titreyişle çok uzaklardan gelirdin.
Hep olduğu gibi yine uçurumun kenarında yakalamıştın ve pamuk
ipliğiyle bağlı yaşamıma bir düğüm atmıştın. (devam »)
Kusura kalma dostum!
Belki de bizimki,
Ayrılık tohumundan yeşermiş magenta kırmızısı aşklardan
Bir çift papuca sığabilenlerden
Naylon torbaya da koyup gezdirebiliriz hiç çekinmeden
En olmayacak sırada hatırlananlardan hani…
Ağlama, ağlama, Ah! Lütfen ağlama diyor ya Halit Ziya
Alakası bile yok bizimkisiyle..
Anlamayanlardan da değiliz
Seçim yapmayı bilenle gelsin!
Evet, Tamam! Mantıklı aşk!
Hani?
Nerde?
Kefili var mı? Alabilir miyiz?
Bizimkisi biraz zor da..
Pahada hafif yükte ağır olanlardan (devam »)
Git..
Umutluyum artık..
Ağlamaklı sözle beklemiyorum seni..
Ruhum yorgun ama kanatlarımı acıyla çırpmak bile haz veriyor.
Git..
Bakma istersen arkana.
Ne fark eder ki ?
Başladığım gibi son buluşum yine sende.
Ben seni sevdim sadece bu…
Hani derdin ya ‘Sevgili için ölünür ama sevgili gitti diye ölünmez!..’ (devam »)
Nasıl? Ne yapıyorum? Neden ki? Nerdeyim ben …??
Evet. Tamam.. Hatırladım.. Tenimde sigara kokusu. Dün gece 2:00 de başladığım sigara.. Senin içtiğin sigara.. O deli gibi kıskandığım ve bi sigaradan daha aciz olduğumu düşündüğüm ama her iç çekişinde var olduğumu hissettiğim Son sigaran.. Her ilkte ki son..
Kelimeler soğuk. Sanki Temmuz’a inat. İstanbul’a inat. Ama bende üşüyorum.. Hatta sesim titrek mi ne? Susmalıyım daha fazla konuşmak doğru değil. Gözlerim. Hayır onlarda anlatamaz artık. Anlatamaz işte..
Seni sana anlatmamı bekliyorsun değil mi?
Lütfen isteme bunu benden.. Yapamam! Hayır hayır olmaz. ‘Seviyorum seni lan!’ deyişini anlatamam ben sana. O kadar kendimde değilim bugün. Çünkü.. Çünküsü yok! İsteme anlatamam! (devam »)
·
Powered by WordPress · Supported by Rebelif
·
Daisy Rae Gemini Developed by Root designed by geeksmakemehot. Header image by Kagaya.
Yükleniyor ...
(2 oylama, puan: 4.5 
