Yükleniyor ...
Evin kapısı vurulduğunda yaşlı kadın güçsüz bacaklarıyla hole doğru ilerledi. Gelenler, oğlunun asker arkadaşlarıydı. Her ikisi de elini öptükten sonra uzun boylu olanı:
-Pek fazla vaktimiz yok anacığım, dedi… Birkaç saat koparıp hayır duanı almak istedik.
Kadın, büyük bir telaşla:
-Olmaz öyle şey , diye atıldı. Bir şeyler yedirmeden sizi bırakır mıyım hiç? Yaşlı kadın bu sözleri, eşinin ve oğlunun sağlığındaki günlerin vermiş olduğu alışkanlıkla bir çırpıda söylemiş, fakat işin nereye varacağını düşünememişti.
Diğer asker , saatine baktıktan sonra:
-Peki anacığım , diye karşılık verdi. Karnımız tok ama yine de ikişer yumurta kırarsan yeriz. Esasında delikanlı, kadına bir zahmet vermemek için böyle demiş ve bahçede de tavukları gördüğünden , işi en basit şekliyle geçiştirmek istemişti.Onların son günlerde sadece iki yumurta yaptığını, ve evde de başka bir şey bulunmadığını nerden bilecekti? (devam »)
Badegül, Songül ve Gülcan 75-80 yaşlarında, çok eski üç arkadaştır.
Bir gün Badegül Gülcan’a telefon eder ve Songül’e gitmeye
karar verirler ve giderler.
Biraz muhabbetten sonra Songül kahve yapar ve içerler. Biraz sonra Songül yine ‘ay kusura bakmayın unuttum, birer kahve yapayım da içelim’ der. Badegül ve Gülcan bir şey demezler ve içerler.
Aradan biraz zaman geçer.
Cimri adamın, cimri olan üç oğlu, babasının ölüm döşeğinin başında cenaze masrafları konusunda tartışmaktadırlar.
Küçük oğlu:
-Fazla masrafa gerek yok. Sekiz on otomobil tutsak yeter.
Ortanca oğlu:
-Canım kendimiz için iki otomobil kiralarız. Mezarlığa kadar gelmek isteyenler kendileri bulsunlar otomobili.
Büyük oğlu:
-Durun. Bir kamyonet kiralarız. Tabutu arkaya koyar biz şoför mahalline bineriz, olur biter.
Ölüm halindeki cimri ihtiyar başını kaldırarak:
-Telaşlanmayın çocuklarım. Siz benim pantolonumu verin de, ben mezarlığa kadar yürürüm. (devam »)
Umudunuzu kaybettiğinizi düşünmeyin.Böyle hissederseniz bilin ki, O bir sokak lambasının ışığında onu bulmanızı bekliyor.
O gün her gece olduğu gibi karanlık, bir yorgan gibi örtmüştü yaşadığım şehri.Nedense farklı bir kasvet dolaşıyordu damarlarımda.Kemer altındaki küçük, köhne meyhaneden yalnızlığımın koluna girerek çıktığımda, aldığım alkol etkisini çoktan göstermeye başlamıştı.Sıcak, bunaltıcı bir havanın hakim olduğu gece yarısında,saatler sabaha kavuşmak için koşuşturuyordu.Bense bu hıza hiç uyum sağlayamayan bir sakinlikle adımlıyordum sokakları…
Cebimden anahtarlarımı çıkardım usulca…Her ahşam o saatlerde yaptığım rutin eylemleri gerçekleştirmeye başlamıştım.Birazdan evimin kapısını açacak, ışıkları hiç yakmadan yatağa gidip yatacaktım.İçinde boğulduğum kabusların beni hapsettiği yatağımda, huzursuzca sabahı bekleyecektim.Yanımda yatan yalnızlığımla birlikte… (devam »)
1- Her ikisine de sahip olduğunuzda başlangıçta çok sevinirsiniz, ancak ileride başınıza neler açabileceklerini düşünemezsiniz.
2- İkisi de çok sabırsızdır, isteklerinin hemen yerine getirilmesini isterler. İstekleri hemen olmazsa bağırıp çağırmaya , ortalığı birbirine katmaya başlarlar.
3- İkisinin de belleği zayıftır; birgün önce onlar için yaptığınız onca şeyin önemi yoktur.
4-İkisi de size teşekkür etmez.
5- Siz ikisine de çok şey verdiğinizi düşünürsünüz. Onlar size açıkça birşey vermemektedir. Siz ” seviyor ama belli etmiyor ” diye kendinizi rahatlatırsınız. (devam »)
Şayet dünyada kimse ölmeseydi ve nüfusumuzun büyüme hızı aynı kalsaydı üç haftada 70 milyon insan dünya nüfusuna eklenirdi.
Ki bu rakama ulaşmak `ölüm` varken bir yıl alıyor. Böylelikle henüz 2010 olmadan 10 milyarlık bir dünya nüfusuna varacaktık. Ölümsüzlük, çağlar boyunca insanların en büyük hayallerinden biri olsa da, gerçekleşmesi durumunda ortaya çıkacak manzara çok kısa sürede tam bir felaket olurdu. Öncelikle tüm yiyecek stoklarının kısa zamanda tükenmesine yol açarken, yaklaşık yedi sekiz senelik zaman dilimi içinde mevcut yerleşim merkezleri insan yükünü taşıyamayacak hale gelirdi. Sadece beş sene içinde yüzde 65 oranında artan yiyecek, inşaat malzemesi, mekan, enerji ihtiyacı olacağı gibi; mevcut petrol kaynaklarını tüketmiş ve su kaynaklarını kurutmak üzere olacaktık. Bu açıdan bakıldığında belki de ölüm o kadar kötü bir şey değildir; kimbilir?
